Nabywanie umiejętności samodzielności w systemach upraw mieszanych połączonych z hodowlą bydła mlecznego

Samowystarczalne systemy upraw połączonych z hodowlą mają wiele zalet z punktu widzenia agroekologii. Niniejsze badanie ma na celu zrozumienie i sformalizowanie funkcjonowania samowystarczalnych systemów upraw połączonych z hodowlą oraz ich stopniowego tworzenia w oparciu o sytuacje wymagające wykorzystania zewnętrznych środków produkcji. Analizujemy ewolucję praktyk rolniczych w trakcie transformacji z perspektywy rolnika: ujmujemy ją jako przemianę charakteru pracy rolnika. Przedstawiamy analizę czterech zróżnicowanych systemów upraw połączonych z hodowlą, które ewoluowały w kierunku samowystarczalności. Samowystarczalni rolnicy uprawiający i hodujący zwierzęta zarządzają nowymi obszarami, które różnią się w zależności od rolnika: samowystarczalność żywieniowa stada, samowystarczalność w zakresie słomy, zdrowie zwierząt, zbilansowana dieta stada...Działają oni, wykorzystując nową wiedzę i nowe wskaźniki, nabywane krok po kroku w trakcie transformacji. Rozwój tych nowych sposobów myślenia i działania został osiągnięty dzięki wykorzystaniu różnych zasobów, z których część jest wspólna dla wszystkich czterech badanych gospodarstw. Pomimo tych wspólnych zasobów funkcjonowanie tych czterech gospodarstw jest bardzo specyficzne: ta specyfika wynika z konieczności relokalizacji działalności rolniczej w ramach tych systemów. Relokalizacja opiera się na ponownym odkryciu i wykorzystaniu zasobów wewnętrznych systemów, bez uciekania się do środków produkcji z zewnątrz. Większość zasobów wewnętrznych znajduje się na styku upraw i hodowli.