Zintegrowana uprawa winogron we francuskich winnicach: wykonalność i przeszkody

Zintegrowaną produkcję winogron we francuskich winnicach, zwłaszcza w regionach Akwitanii i Charentes, ocenia się z perspektywy technicznej, ekonomicznej i socjologicznej. Sieć gospodarstw referencyjnych monitoruje postępy za pomocą wykresów radarowych w celu oceny zgodności z wytycznymi dotyczącymi produkcji zintegrowanej (PI). Modele ekonomiczne śledzą zmiany nakładów i kosztów podczas przejścia z systemów konwencjonalnych na zintegrowane. Wyniki badań socjologicznych wskazują na bariery, takie jak ograniczenia sprzętowe, wyzwania związane z nawożeniem oraz pracochłonne praktyki, takie jak przycinanie i usuwanie liści. Pomimo skutecznej kontroli chorób i dobrego stanu winnic środki profilaktyczne są nadal niedostatecznie wykorzystywane. Zużycie pestycydów pozostaje wysokie z powodu niekonsekwentnego monitorowania szkodników, co prowadzi do uzależnienia od środków owadobójczych o szerokim spektrum działania. W badaniu zidentyfikowano dwie fazy wdrażania: początkową adaptację napędzaną świadomością i możliwościami finansowymi, po której następuje faza stagnacji spowodowana nierozwiązanymi problemami technicznymi i czynnikami ludzkimi. Dobrze zintegrowani plantatorzy (typ T2) wdrażają praktyki skuteczniej niż ci, którzy polegają na wsparciu zewnętrznym (typ T4). Nie stwierdzono wyraźnego związku między wynikami technicznymi, kosztami i wynikami finansowymi. Narzędzia takie jak matryce diagnostyczne i materiały techniczne zostały powszechnie przyjęte, co wskazuje na duże zainteresowanie zrównoważonym rozwojem. Utrzymujące się wyzwania obejmują flavescence dorée, choroby drewna, brak alternatyw dla fungicydów oraz potrzeby szkoleniowe. Badania te stanowią ramy dla rozwoju zintegrowanej uprawy winorośli poprzez ukierunkowane ulepszenia.