Metody uprawy węglowej z uwzględnieniem gleby, drzew i materiałów pochodzenia biologicznego

Szczegółowo opisano metody rolnictwa węglowego stosowane w glebach rolniczych, na użytkach zielonych, w agroleśnictwie oraz w zakresie materiałów pochodzenia biologicznego, w tym certyfikację w ramach systemów SNK i ONCRA. Metoda SNK wymaga 10-letniego stosowania praktyk takich jak uprawa roślin nawozowych i stosowanie kompostu na co najmniej 75% gruntów rolnych, przy corocznym monitorowaniu i wydawaniu certyfikatów na 5% rocznie. W przypadku trwałych użytków zielonych wymagane jest pokrycie 50% powierzchni oraz monitorowanie satelitarne. Projekty agroleśnictwa muszą obejmować działki o powierzchni 0,5 ha z 30-procentowym pokryciem koron drzew, realizowane przez okres 20 lat, przy czym węgiel jest magazynowany w biomasie, glebie i ściółce. Materiały pochodzenia biologicznego są oceniane pod kątem 50-letniego okresu użytkowania, przy czym ONCRA wymaga 100-letniego magazynowania oraz uwzględnienia emisji związanych z przetwarzaniem. Certyfikaty ex post są wydawane po upływie 20 lat. W testach pilotażowych wzięło udział 87 uczestników, ale tylko trzem z nich udało się uzyskać certyfikaty ze względu na problemy związane z dodatkowością, przejrzystością danych oraz długoterminowym zaangażowaniem. Rolnicy wyrazili obawy dotyczące wpływu na plony oraz wymogu 10-letniego okresu. Zwrot finansowy z uprawy miskanta szacuje się na 348 euro/ha/rok przy sekwestracji 4,83 t CO₂/ha/rok. W przypadku projektów rolniczych stosuje się 20-procentowy bufor. Oczekuje się, że ramy UE dotyczące rolnictwa węglowego zostaną wprowadzone do 2025 r. Broszura, opracowana przez Instytut Louisa Bolka we współpracy z ZLTO i BoerenNatuur, podkreśla znaczenie mechanizmów finansowych, monitorowania oraz potrzeb w zakresie polityki. Wyzwania obejmują koszty, skalowalność oraz wsparcie polityczne. Kluczowe znaczenie dla certyfikacji ma integracja metod SNK i ONCRA.