Zarządzanie azotem w uprawie grochu i zapotrzebowanie na składniki odżywcze

Uprawa grochu wymaga precyzyjnego zarządzania azotem; badania (2019–2021) wykazały brak istotnych różnic w plonach przy dawkach azotu w zakresie od 0 do 200 kg/ha. Fosfor i potas mają kluczowe znaczenie dla rozwoju korzeni, odporności na choroby oraz jakości przechowywania, a ich optymalne poziomy zależą od rodzaju gleby i zawartości fosforu (20–75 kg P₂O₅/ha). Bor wspomaga tworzenie się ziaren, natomiast wapno poprawia retencję wilgoci i dostępność składników odżywczych. Wielokrotne nawożenie dostosowane do etapów wzrostu oraz specyficznej dla danej gleby pojemności wymiany kationów (CEC) i zawartości gliny oraz próchnicy zwiększa efektywność wykorzystania składników odżywczych. Badania na małą skalę są niezbędne do oceny nowych nawozów, a długoterminowe monitorowanie ma kluczowe znaczenie dla oceny wyników w zakresie plonów i jakości. Nadmierne stosowanie azotu nie przynosi korzyści w zakresie plonów i wiąże się z ryzykiem wczesnych uszkodzeń spowodowanych zasoleniem. Zalecenia muszą być dostosowane do warunków glebowych i historii upraw.