Agroleśnictwo w ramach wspólnej polityki rolnej Hiszpanii

Agroleśnictwo w Hiszpanii zostało zdefiniowane na szczeblu krajowym w planie strategicznym Wspólnej Polityki Rolnej (WPR), wraz z mechanizmami monitorowania i wsparcia dla regionów autonomicznych. Systemy na gruntach ornych obejmują mniej niż 100 drzew na hektar; na trwałych pastwiskach i w lasach zachowuje się pokrycie drzewne. Dodatkowe płatności wspierają rolników i leśników wdrażających agroleśnictwo, choć warunki te są zróżnicowane. Ustanowiono dziewięć wymogów dotyczących warunków środowiskowych i rolniczych (BCA), z których trzy dotyczą agroleśnictwa: BCA-8 (cechy krajobrazu, w tym pastwiska trwałe) oraz BCA-9 (zakaz przekształcania pastwisk trwałych w obszary Natura 2000). Wprowadzono dziewięć systemów ekologicznych, z których sześć dotyczy agroleśnictwa, zwłaszcza ekstensywnego wypasu i pokrywy roślinnej na uprawach wieloletnich. Co najmniej 13 z 28 środków rolno-środowiskowych i klimatycznych ma zastosowanie do agroleśnictwa, przy czym tylko dwa z nich wyraźnie o nim wspominają. Środki dotyczące agroleśnictwa są realizowane w 10–11 regionach, z których wszystkie przyjęły co najmniej cztery z 13 kluczowych środków. Zaawansowany hiszpański system informacji rolniczej SIGIPAC jest jednym z najbardziej kompleksowych i przejrzystych systemów w Europie, obejmującym działki rolne i leśne z dwiema konkretnymi kategoriami silwopastoralnymi: pastwiska z drzewami i pastwiska z krzewami. Pokrycie terenu na obszarach wiejskich umożliwia monitorowanie pokrywy drzewnej wewnątrz i poza lasami. SIGIPAC śledzi ograniczenia WPR bezpośrednio wspierane przez państwa członkowskie, w tym R.17 (wspierane obszary leśne i agroleśne), 0.16 (obszary leśne i agroleśne kwalifikujące się do rocznych płatności z tytułu utrzymania) oraz 1.21 (elementy krajobrazu zarejestrowane przez państwo członkowskie). Hiszpania może zintegrować te dane z systemem SIGIPAC, wyznaczając europejski punkt odniesienia dla dostosowania WPR do krajowej sprawozdawczości w zakresie gazów cieplarnianych, certyfikacji emisji dwutlenku węgla oraz skalowania gospodarstw rolnych. Powszechne wdrażanie agroleśnictwa ma kluczowe znaczenie, ponieważ Hiszpania posiada największy obszar agroleśny w UE, w tym około 8 milionów hektarów „bezdrzewnych pustyń” — gleb mineralnych narażonych na wysokie obciążenia środowiskowe, gdzie należy nadać priorytet sadzeniu roślin w ramach agroleśnictwa. Dziesięć prowincji kontynentalnych o najwyższym odsetku obszarów o „zerowym pokryciu drzewami” to: Valladolid (92,8%).