Paulownia w agroleśnictwie i sekwestracji dwutlenku węgla w regionach śródziemnomorskich

Paulownia fortunei i Paulownia elongata wykazują duży potencjał w zakresie agroleśnictwa, sekwestracji dwutlenku węgla oraz zrównoważonego użytkowania gruntów w regionach śródziemnomorskich, takich jak Tunezja i Portugalia. Te szybko rosnące drzewa osiągają dojrzałość w ciągu 3–5 lat, poprawiają strukturę gleby, ograniczają erozję i zwiększają zdolność zatrzymywania wody. W połączeniu z uprawami takimi jak kukurydza, pszenica i rośliny strączkowe mogą one zwiększyć plony o 15–30% oraz wspierać zapylacze dzięki kwiatom bogatym w nektar. Ich drewno jest cenne w budownictwie, produkcji mebli i jako źródło energii z biomasy, a wysoki wskaźnik sekwestracji dwutlenku węgla – 30–40 ton CO₂ na hektar rocznie – przyczynia się do łagodzenia skutków zmian klimatu. Wyzwania obejmują wrażliwość na mróz, podatność na suszę oraz bariery związane z polityką i akceptacją ze strony rolników. Niezbędne są zrównoważone praktyki, takie jak optymalne rozstawianie drzew, nawadnianie i zwalczanie szkodników. Inicjatywy takie jak tunezyjska Gromballia i portugalska Paulownia Energy pokazują potrzebę opracowania strategii dostosowanych do konkretnych regionów w celu zwiększenia odporności na zmiany klimatu i rozwoju obszarów wiejskich.