Samowystarczalność paszowa a dynamika relacji gleba–rośliny–zwierzęta w hodowli bydła mlecznego

Koszty produkcji na 1000 litrów mleka w latach 2018 i 2021 obejmują koszty pracy, gruntów, zarządzania, budynków, mechanizacji, rozwoju, zapewnienia gruntów uprawnych oraz paszy. W 2021 r. koszty pracy spadły w wyniku przeniesienia siły roboczej do sektora bydła mięsnego; koszty zapewnienia powierzchni wzrosły z powodu wyższych cen nasion, nowych mieszanek paszowych i rozszerzenia obszarów upraw. Wyższa wycena mleka częściowo zrównoważyła zmniejszone dotacje. W 2021 r. w ramach projektu osiągnięto 77% samowystarczalność paszową i 100% samowystarczalność paszową, a zakupy koncentratów wspierały jakość i wydajność mleka. Cele obejmowały zmniejszenie zużycia koncentratów, utrzymanie docelowej jakości mleka na poziomie 360 g/l oraz zwiększenie zawartości białka i tłuszczu. Trwające prace obejmują próby na preriach, badania powiązań między glebą, roślinami i zwierzętami hodowlanymi oraz optymalizację wykorzystania niedojrzałych zbóż. Opinie rolników potwierdzają korzyści płynące z uprawy roślin strączkowych na pastwiskach, co umożliwiło siedmiomiesięczne żywienie kóz bez stosowania nawozów azotowych w 2018 r. oraz obecne wydajności na poziomie ~850 litrów na kozę, utrzymywane dzięki próbom późnego siewu (np. PME pod owsem w 2019 r.). Projekt, współfinansowany przez Europejski Fundusz Rozwoju Rolnictwa i region Oksytanii, kładzie nacisk na inwestycje na obszarach wiejskich, zrównoważone praktyki, monitorowanie zdrowia gleby, optymalizację pasz i wydajność hodowli. Kluczowe zalecenia: priorytetowe traktowanie pastwisk opartych na roślinach strączkowych, adaptacyjne strategie paszowe oraz ciągły nadzór nad dynamiką gleba-roślina-zwierzęta w celu zapewnienia długoterminowej autonomii i jakości produktów.