Paulownia w agroleśnictwie i sekwestracji dwutlenku węgla w regionach śródziemnomorskich

Gatunki Paulownia fortunei i Paulownia elongata są obecnie badane pod kątem zastosowania w agroleśnictwie w Tunezji i Portugalii ze względu na ich szybki wzrost, odporność i nieinwazyjny charakter. Gatunki te oferują potencjał w zakresie ponownego zalesiania, sekwestracji dwutlenku węgla, ochrony przed erozją oraz poprawy jakości gleby w regionach śródziemnomorskich borykających się ze zmianami klimatycznymi. W Tunezji pilotażowy projekt o powierzchni 3,5 hektara w Grombalii, obejmujący 725 sześciomiesięcznych drzew uprawianych w systemie nawadniania, wykazuje wysoki poziom magazynowania węgla – do 42% w liściach i 39% w łodygach i korzeniach – przy czym 65% biomasy znajduje się w łodygach. Systemy winorośli i leśnictwa łączące paulownię z winnicami zwiększają odporność na zmiany klimatu poprzez regulację mikroklimatu, ochronę przed wiatrem, łagodzenie skutków mrozów oraz zmniejszenie stosowania pestycydów. Układ plantacji typu „Zebra” lub „Teardrop” minimalizuje ryzyko pożarów i wspiera zapylacze. Pomimo korzyści, wyzwania obejmują niespójną politykę zagospodarowania terenu, ryzyko ekologiczne związane z nadmiernym nasadzeniami oraz opór kulturowy. Badania podkreślają potrzebę szkoleń, narzędzi cyfrowych i zarządzania adaptacyjnego w celu optymalizacji gęstości nasadzeń i zwalczania szkodników. Rola paulowni w osiągnięciu celów klimatycznych na 2050 r. poprzez biomasę i magazynowanie węgla jest poparta badaniami nad uprawą w warunkach półpustynnych oraz wpływem społeczno-gospodarczym. Projekty w Tunezji i Portugalii, w tym Domaine Vaillot, pokazują praktyczne zastosowania, przy trwającej współpracy z instytucjami takimi jak INGREf.