Nawozy pochodzące z recyklingu w północno-zachodniej Europie: ramy prawne i regulacyjne

Nawozy pochodzące z recyklingu (RDF) wytwarzane z odpadów i produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego napotykają bariery prawne i regulacyjne w całej północno-zachodniej Europie, co utrudnia ich transgraniczny handel i stosowanie. W niniejszym raporcie przeanalizowano unijne i krajowe ramy prawne, w tym dyrektywę w sprawie azotanów, ramową dyrektywę wodną oraz inicjatywy Safemanure i ReNure, skupiając się na limitach stosowania azotu, fosforu i potasu. Szczegółowo opisano normy obowiązujące w poszczególnych krajach: w Holandii, Belgii (Flandrii), Niemczech, Francji, Irlandii i Wielkiej Brytanii, podkreślając różnice w przepisach dotyczących azotu całkowitego, azotu efektywnego oraz P₂O₅. Kluczowe kryteria dla RENURE (azot odzyskany z obornika) obejmują przetwarzanie wykraczające poza podstawowe etapy, stosunek azotu mineralnego do azotu całkowitego (N:TN) ≥ 90%, stosunek węgla organicznego całkowitego do azotu całkowitego (TOC:TN) ≤ 3 oraz limity zawartości metali ciężkich. Niezbędne jest przestrzeganie zasad dotyczących bilansu azotowego, składowania oraz kontroli emisji amoniaku. W Irlandii i Wielkiej Brytanii obowiązują odstępstwa dotyczące użytków zielonych, natomiast Niemcy i Holandia stosują limity nadwyżki azotu na poziomie gospodarstwa. Nawozy na bazie struwitu i popiołu podlegają różnym klasyfikacjom i zezwoleniom. Oznakowanie CE oraz status „koniec statusu odpadu” zgodnie z rozporządzeniem UE/2019/1009 mają zastosowanie do kompostu i popiołów spełniających wymogi. Raport opiera się na wynikach projektu ReNu2Farm oraz na źródłach pochodzących z EC-JRC, Uniwersytetu w Gandawie i krajowych ocen polityki.