Uprawa roślin strączkowych w celu poprawy efektywności energetycznej i ograniczenia emisji gazów cieplarnianych na poziomie uprawy i gospodarstwa rolnego

W niniejszym artykule przedstawiono najnowsze wyniki pomiarów podtlenku azotu przeprowadzonych na dwóch roślinach strączkowych: grochu białkowym ozimym oraz koniczynie białej w uprawie mieszanej z trawami łąkowymi. W porównaniu z innymi uprawami polowymi w identycznych warunkach glebowo-klimatycznych groch białkowy generuje bardzo niskie emisje N₂O, zarówno w trakcie cyklu uprawowego, jak i w miesiącach następujących po zbiorach. Emisje zmierzone na łąkach zawierających koniczynę białą są podobne, niezależnie od udziału koniczyny w składzie łąki – czy wynosi on 35%, czy 19%, co stanowi odpowiednio 6,6% i 3,2% zebranej suchej masy. Emisje wydają się być w większym stopniu związane z dostarczonym azotem, choć pochodzą one głównie z zasobów azotu w glebie. W ramach GC, w skali „typowych” gospodarstw, wprowadzenie roślin strączkowych ma korzystny wpływ na bilans energii nieodnawialnej (ENR) oraz na zmiany klimatyczne (CC), niezależnie od tego, czy są one uprawiane w monokulturze, czy w połączeniu ze zbożem. W systemie łąkowym bilanse są nieznacznie pozytywne w porównaniu z systemami intensywnymi (35% kukurydzy) i ekstensywnymi (niewiele kukurydzy i więcej trawy z roślinami strączkowymi) pod względem wpływu na CC. W zakresie bilansu ENR odnotowano znaczną poprawę (27%) na korzyść systemów ekstensywnych.