Jakie rośliny strączkowe pastewne (gatunki i odmiany) oraz jakie systemy uprawy pozwalają zwiększyć samowystarczalność białkową w hodowli zwierząt roślinożernych?

Dostarczanie wysokowartościowych białek jest niezbędne dla wzrostu i wydajności przeżuwaczy. Wiele gatunków roślin strączkowych pastewnych, przystosowanych do klimatu umiarkowanego, charakteryzuje się wysokim potencjałem produkcji białka bez konieczności stosowania syntetycznych nawozów azotowych. Najbardziej wydajne i najczęściej stosowane gatunki, takie jak lucerna i koniczyna, charakteryzują się wysoką rozkładalnością białek w żwaczu, co utrudnia ich przyswajanie przez zwierzę. Inne gatunki, takie jak koniczyna łąkowa, esparceta i koronka, wytwarzają skondensowane taniny, które pozwalają ograniczyć tę rozkładalność. W obliczu dość ograniczonych możliwości ulepszeń genetycznych rozwiązania techniczne lub agronomiczne mogą zmaksymalizować wykorzystanie białek przez przeżuwacze: obróbka technologiczna, taka jak suszenie, uprawy mieszane łączące kilka gatunków w celu przywrócenia równowagi białkowo-energetycznej dawki pokarmowej, co pozwala na lepsze przyswajanie białek, a także wprowadzanie do dawki pokarmowej roślin strączkowych bogatych w garbniki – poprzez włączenie ich do upraw mieszanych lub dodanie do dawki pokarmowej. Podsumowując, te rośliny strączkowe paszowe oferują realne możliwości zwiększenia samowystarczalności białkowej w hodowli przeżuwaczy.