Opracowanie ideotypu odmian jabłoni przeznaczonych do sadów o wysokiej wydajności agronomicznej i niskim zużyciu środków produkcji

Produkcja owocowa podlega obecnie szeregowi narastających presji, które zagrażają jej wydajności. Konieczne jest przeprowadzenie gruntownej zmiany praktyk, łączącej kompetencje genetyków i hodowców, agronomów, patologów, fizjologów, modelarzy, a także socjoekonomistów i przedstawicieli sektora sadowniczego. W szczególności konieczne jest ponowne przemyślenie koncepcji ideotypów odmianowych poprzez całościowe podejście, w którym odmiana jest osadzona w swoim środowisku, poddana praktykom uprawowym oraz różnym zabiegom i manipulacjom, w ramach złożonej interakcji, którą należy zoptymalizować, aby sprostać różnym wyzwaniom gospodarczym i środowiskowym. W niniejszym artykule staramy się wyodrębnić kilka kluczowych idei leżących u podstaw badań prowadzonych w INRA, które pozwalają podejść do potrójnego poziomu złożoności, jaki należy uwzględnić przy tworzeniu ideotypów: (i) łączenie korzystnych alleli kilku genów dla każdej cechy, (ii) łączenie kilku cech, których determinizm genetyczny lub fizjologia mogą okazać się antagonistyczne, (iii) poszukiwanie korzystnych synergii między potencjałem genetycznym, wpływami środowiskowymi i praktykami uprawowymi.