Jaki jest związek między epidemiologią, hodowlą odmian a potencjałem trwałości odporności? Przykład na przykładzie fomy rzepaku.

Na sposób, w jaki epidemie obniżają plony, wpływają rośliny, patogeny, środowisko, czas oraz działania człowieka. Odporność genetyczna jest bez wątpienia jedną ze strategii przyczyniających się do ochrony upraw poprzez wykorzystanie odporności jakościowej i/lub ilościowej. Ponieważ wpływa ona na epidemiologię, hodowla odmian może przyczynić się do osiągnięcia celu, jakim jest zwiększenie potencjału trwałości odporności. Adaptacja populacji patogenów, prowadząca do utraty skuteczności odporności, nie zależy wyłącznie od dynamiki epidemii na danym polu w ciągu jednego sezonu, lecz wręcz przeciwnie – od dynamiki wieloletniej, obejmującej przenoszenie inokulum między polami. Zrozumienie epidemiologii poprzez uwzględnienie przenoszenia grzyba między latami i między poletkami pozwala na szersze wykorzystanie potencjału hodowli odmian oraz opracowanie strategii opartych na komplementarności z praktykami uprawowymi lub wprowadzaniem odmian. Konkretne wdrożenie tych strategii zależy od zdolności do precyzyjnego pomiaru poziomu odporności w odmianach, co wymaga opracowania odpowiednich metodologii. Ilustrujemy te kwestie na przykładzie fomy rzepaku.