Agroleśnictwo i praktyki regeneracyjne – włączanie drzew i krzewów do gruntów rolnych

Praktyki agroleśnictwa i rolnictwa regeneracyjnego, takie jak uprawa międzyplonowa, uprawy okrywowe, uprawa bezorkowa oraz rezygnacja z nawozów, zapewniają uzupełniające się usługi ekosystemowe, w tym ochronę wód gruntowych, wyższą żyzność gleby, zwiększone sekwestrację dwutlenku węgla, zmniejszoną presję szkodników oraz ogólnie większą odporność na zmiany klimatu. Połączenie drzew, upraw i hodowli zwierząt może poprawić wydajność i stabilność ekonomiczną poprzez zwiększenie produkcji, wykazując wyższy potencjał produkcyjny niż konwencjonalne monokultury, a jednocześnie zapewniając dodatkowe produkty, takie jak drewno, owoce lub uprawy specjalistyczne. Gospodarstwo Radošina w zachodniej części Słowacji stanowi przykład stopniowego, wieloetapowego przejścia od konwencjonalnego uprawiania roślin do agroleśnictwa opartego na uprawie w alejkach (drzewa owocowe, lawenda, choinki), wypasu drobiu, zakładania osłon przeciwwiatrowych oraz wstępnego wdrożenia uprawy bezorkowej na 5 ha (system leśno-pasterski i system leśno-rolniczy). Praktyki regeneracyjne znacznie poprawiają efektywność zarządzania i jakość produkcji, zmniejszają zależność od środków przemysłowych oraz poprawiają długoterminowe zdrowie gleby i różnorodność biologiczną.  Korzyści środowiskowe wynikające z tego podejścia to poprawa żyzności gleby, wyższa zawartość materii organicznej, lepsze zatrzymywanie wody, zmniejszenie erozji, większa sekwestracja węgla oraz zwiększona różnorodność biologiczna. Z ekonomicznego punktu widzenia korzyści przejawiają się w wyższej ogólnej wydajności, zróżnicowanych dochodach z upraw owocowych, drzewnych i specjalistycznych, obniżonych kosztach nakładów oraz bardziej odpornych i stabilnych wynikach gospodarstwa.