Zarażenie pszczół miodnych roztoczami Varroa i jego wpływ na zdrowie roju

Varroa destructor to roztocz pasożytniczy zagrażający koloniom pszczół miodnych poprzez osłabianie ich odporności, przenoszenie wirusów, takich jak wirus zdeformowanych skrzydeł i wirus ostrego paraliżu pszczół, oraz przyczynianie się do zjawiska masowego wymierania kolonii. Pochodzi z gatunku Apis cerana, ale rozprzestrzenił się na gatunek Apis mellifera w całej Europie i na Wyspach Brytyjskich, rozmnażając się w zakrytych komórkach czerwiowych. Samice przechodzą przez dwa etapy życia: rozprzestrzeniania się i rozmnażania, przy czym dojrzałe roztocze żywią się tkanką tłuszczową i składają jaja w kolejności sprzyjającej najpierw potomstwu płci męskiej, a następnie zapłodnionym samicom. Roztocza preferują czerwie trutniowe ze względu na dłuższy czas rozwoju, co zwiększa ich sukces reprodukcyjny. Rozprzestrzeniają się poprzez dryfowanie, rabowanie, rojenie się oraz transport, a także szybko rozwijają odporność na środki roztoczobójcze. Niezbędne jest zintegrowane zwalczanie szkodników z wykorzystaniem środków biotechnicznych i rotacji środków chemicznych. Badania wskazują, że pyłek kwiatowy może spowolnić proces starzenia się pszczół. W ramach projektu POSH BEE bada się wpływ neonikotynoidów na płodność roztoczy. Esej Eleanor Attridge zdobył nagrodę w konkursie National Honey Show Essay Competition 2022, a zdjęcia Gerry’ego Collinsa i Davida Evansa ilustrują porażenie roztoczami czerwi trutniowego. Dokument ukończono w lutym 2023 r., na licencji CC BY.