Przetrwanie pszczół miodnych i ekspresja genów w warunkach łącznego narażenia na pestycydy i wirusy

Pszczoły miodne narażone na działanie flupyradifuronu wykazują obniżoną przeżywalność, podczas gdy sulfoxaflor nie wywiera znaczącego wpływu w stężeniach odpowiadających warunkom polowym. Zakażenie wirusem czarnych komórek królowych (BQCV) prowadzi do szybkiej śmiertelności (mediana 7 dni), podczas gdy DWV-A i DWV-B powodują dłuższe przeżycie (odpowiednio 23 i 22 dni). Nie stwierdzono synergistycznego ani antagonistycznego wpływu pestycydów i wirusów na przeżywalność lub miano wirusa. Jednak łączna ekspozycja na sulfoxaflor i DWV-B spowodowała synergistyczną regulację w górę ekspresji genów typu Dicer, co sugeruje interakcję molekularną. Analiza ekspresji genów ujawniła zwiększoną ekspresję genów szlaku przeciwwirusowego RNAi (AGO2, typu Dicer) u pszczół zaszczepionych wirusem, podczas gdy zakażenie BQCV spowodowało obniżenie ekspresji genów typu tarbp2. Geny odpowiedzialne za detoksykację (CYP6AS14, CYP9Q3) wykazywały obniżoną ekspresję w grupach, w których występował wyłącznie wirus. W badaniu przeprowadzono 30-dniowy eksperyment laboratoryjny z koloniami A. mellifera carnica, podając pestycydy w wodzie z cukrem. Nie zaobserwowano żadnych znaczących efektów interakcji dotyczących przeżywalności. Wyniki podkreślają specyficzny dla patogenu wpływ oraz znaczenie szlaków RNAi w obronie przeciwwirusowej pszczół miodnych. Badania zostały sfinansowane przez Fundację Alexandra von Humboldta, DFG oraz program UE H2020 PoshBee.