Trzmiele, pestycydy i Crithidia bombi: brak istotnych efektów interakcji

Trzmiele narażone na działanie pestycydów zawierających glifosat, sulfoxaflor lub azoxystrobinę nie wykazały żadnych znaczących efektów interakcji z pasożytem Crithidia bombi w zakresie przeżywalności, obciążenia pasożytniczego, zdolności uczenia się ani zakładania kolonii. W eksperymentach przeprowadzonych z wykorzystaniem zmodyfikowanych protokołów OECD 247 i 245 oceniano ostre i przewlekłe narażenie robotnic i królowych trzmieli (Bombus terrestris audax), mierząc śmiertelność, intensywność obecności patogenów oraz sukces reprodukcyjny w ciągu 14 dni. Nie stwierdzono różnic w śmiertelności robotnic, spożyciu pokarmu ani wynikach uczenia się (w teście reakcji wysuwania trąbki) między grupami narażonymi pojedynczo lub łącznie. Podobnie nie zaobserwowano synergicznych skutków w zakresie zakładania kolonii przez królowe ani masy larw. Analizy statystyczne przeprowadzone w programie R potwierdziły brak istotnych interakcji między środkami agrochemicznymi a C. bombi w badanych warunkach, co sugeruje, że obecne oceny ryzyka dla tych substancji chemicznych mogą nie wymagać uwzględnienia pasożytnictwa.