Uprawa międzyplonowa służąca zapobieganiu erozji w uprawie kukurydzy

Uprawa międzyplonowa na późno zasianych polach kukurydzy ogranicza erozję gleby, hamuje wzrost chwastów, usprawnia obieg składników odżywczych oraz poprawia strukturę gleby. Uprawy międzyplonowe, takie jak koniczyna biała, koniczyna czerwona, koniczyna podszytowa lub mieszanki traw i koniczyny, wysiewane zanim kukurydza osiągnie wysokość 30 cm – zazwyczaj do połowy maja – zwiększają wiązanie azotu i nośność gleby. Zalecane praktyki obejmują orkę ślepą przed wschodami, drugą orkę przy wysokości 10 cm oraz siew przy wysokości 20–30 cm. Wybór gatunków zależy od gleby i sposobu uprawy; po zbiorach może nastąpić wypas. Siew przed deszczem zapewnia dobre zakorzenienie. Susza oraz chwasty rozprzestrzeniające się przez korzenie, takie jak szczaw lub perz, ograniczają skuteczność upraw międzyplonowych. Odporne na zimę uprawy międzyplonowe przetrwają i mogą zostać zaorane jako nawozy zielone. Najskuteczniejsze są one, gdy stosuje się je wcześnie, zanim kukurydza osiągnie wysokość 30 cm.