Wydajność trawy: czynniki, zarządzanie i normy normandzkie

Plon zielonki jest kluczowym wskaźnikiem wydajności paszowej i wynosi we Francji od 4 do 5 ton suchej masy rocznie na hektar, przy czym na tym samym polu mogą występować różnice sięgające nawet dwukrotności tej wartości, wynikające z czynników rocznych, sezonowych, klimatycznych i wysokościowych. Plon zależy od rodzaju gleby, nawożenia oraz sposobu gospodarowania pastwiskami. Skuteczne praktyki obejmują ograniczanie starzenia się pastwisk, utrzymywanie lub wprowadzanie gatunków wysokowydajnych, poprawę żyzności gleby za pomocą nawozów organicznych oraz stosowanie azotu mineralnego zimą i wiosną. Zmniejszenie częstotliwości koszenia lub wypasu może zwiększyć plon, ale obniżyć jakość. Pozostawienie paszy na polu w okresie letnim pozwala zachować plon. Jednak rzeczywiste wykorzystanie paszy przez stado zależy zarówno od ilości, jak i jakości spożycia. Wczesne koszenie poprawia jakość i spożycie, natomiast późne koszenie zwiększa objętość i zawartość błonnika. Rośliny strączkowe należy kosić w odpowiednim czasie, aby zachować liście. Na pastwisku niska wysokość wypasu przy dużym obciążeniu zwierzęcym maksymalizuje wartość z hektara, nawet jeśli wydajność poszczególnych zwierząt nieznacznie spada. W Normandii przewodnik referencyjny Praicos nr 4 klasyfikuje pola na kategorie A (12–14 t), B (10–11 t), C (8–9 t), D (5–6 t) w warunkach wilgotnych; 14–17 t, 12–14 t, 10–11 t, 7–8 t w dobrych warunkach; oraz 11–12 t, 11–12 t, 9–10 t, 5–6 t w warunkach suchych.