Charakterystyka fenotypowa i genotypowa oraz analiza korelacji panelu różnorodności grochu (Pisum sativum L.)

Przeprowadzono charakterystykę fenotypową i genotypową w celu oceny dziedziczności, zmienności oraz stabilności plonu nasion genotypów grochu wykorzystywanych w hodowli w celu zwiększenia areału upraw grochu. W latach 2019 i 2020 w Serbii i Belgii zbadano europejski panel różnorodności grochu, obejmujący genotypy z Ameryki Północnej, Azji i Australii, składający się z odmian, linii hodowlanych, grochu i odmian lokalnych, z wykorzystaniem rozszerzonego schematu blokowego. Najwyższą dziedziczność odnotowano w przypadku masy tysiąca nasion; najwyższy współczynnik zmienności dotyczył plonu nasion. Najsilniejszą dodatnią korelację zaobserwowano między liczbą nasion na roślinę a liczbą strąków na roślinę; najsilniejszą ujemną korelację stwierdzono między plonem nasion a zawartością białka. Klasteryzacja hierarchiczna pozwoliła na podział materiału genetycznego grochu według przeznaczenia i typu. Różne grupowania odmian lokalnych, linii hodowlanych i odmian, a także typów paszowych oraz grochu ogrodowego i suszonego, uzyskane w analizie głównych składowych, potwierdzają wyraźny spadek podobieństwa między genotypami, co można wyjaśnić ich różnymi przeznaczeniami. Hodowla grochu powinna koncentrować się na cechach o stałej dziedziczności i pozytywnym wpływie na plon nasion przy selekcji genotypów wysokowydajnych, a także na umożliwieniu szerszego wykorzystania grochu w różnych systemach produkcji rolnej.