Hodowla roślin strączkowych na potrzeby transformacji agroekologicznej w Europie

Hodowla roślin strączkowych w Europie ma kluczowe znaczenie dla odporności na zmiany klimatu, zrównoważonego rozwoju i bezpieczeństwa żywnościowego. Główne obszary zainteresowania obejmują poprawę odporności na suszę i choroby, optymalizację systemów upraw międzyplonowych oraz rozwój selekcji genomowej pod kątem plonów i zdolności adaptacyjnych. Badania wykazują skuteczność selekcji opartej na genomie w odniesieniu do takich cech, jak plon ziaren grochu w warunkach suszy końcowej oraz zdolność konkurencyjna w uprawach mieszanych grochu i zbóż. Mieszanki linii koniczyny podziemnej wykazują lepszą wydajność w warunkach śródziemnomorskich, natomiast różnorodność genetyczna genów symbiotycznych Medicago truncatula sprzyja lepszemu tworzeniu brodawek. Prognozy klimatyczne podkreślają potrzebę prowadzenia hodowli w warunkach zmienionych wzorców opadów. Odporność na choroby, w tym zwalczanie broomrape, oraz zgodność z unijnymi przepisami dotyczącymi rolnictwa ekologicznego (np. przepisy z 2021 r. dotyczące materiału rozmnożeniowego) kształtują priorytety hodowlane. Zasoby takie jak EURISCO i GENESYS wspierają dostęp do zróżnicowanego materiału genetycznego, podkreślając znaczenie dobrze scharakteryzowanych kolekcji. Kluczowe znaczenie ma integracja genomiki, hodowli partycypacyjnej oraz strategii adaptacji do zmian klimatu. Wyzwaniem pozostaje pogodzenie postępu genetycznego z przepisami dotyczącymi organizmów modyfikowanych genetycznie (GMO) i edycji genów, przy jednoczesnym zapewnieniu sprawiedliwego dostępu do innowacji.