Badania przeprowadzone w wielu lokalizacjach oraz genotypowanie populacyjne wskazują na dużą różnorodność i przystosowanie do środowisk uprawy w obszernej kolekcji koniczyny czerwonej

Koniczyna czerwona (Trifolium pratense L.) to krzyżująca się roślina strączkowa pastewna, która przystosowała się do szerokiego zakresu warunków klimatycznych i uprawowych w całej Europie. Koniczyna czerwona jest ceniona ze względu na swój wysoki potencjał plonowy oraz jakość paszy. Duża różnorodność genetyczna występująca w koniczynie czerwonej stanowi nieocenione, choć często słabo scharakteryzowane źródło możliwości poprawy kluczowych cech, takich jak plon, jakość oraz odporność na stresy biotyczne i abiotyczne. W niniejszym badaniu przeanalizowaliśmy różnorodność genetyczną i fenotypową w zróżnicowanym zbiorze 395 diploidalnych akcesji koniczyny czerwonej poprzez profilowanie częstotliwości alleli w całym genomie oraz wielolokalowe próby polowe przeprowadzone w całej Europie. Stwierdziliśmy, że struktura genetyczna akcesji w większości odzwierciedlała ich pochodzenie geograficzne, a wykryto jedynie nieliczne przypadki, w których hodowcy włączyli obce zasoby genetyczne do lokalnych pul hodowlanych. Średni plon suchej masy w pierwszym głównym sezonie zbiorów wahał się od 0,74 kg m⁻² w Serbii i Norwegii do 1,34 kg m⁻² w Szwajcarii. Wyniki fenotypowe akcesji w wielolokalowych próbach polowych ujawniły bardzo silną interakcję między akcesją a lokalizacją. Lokalna adaptacja była szczególnie widoczna w przypadku skandynawskich akcesji koniczyny czerwonej, które wykazały wyraźne dostosowanie do warunków uprawy i schematu koszenia charakterystycznego dla północy. Cechy takie jak witalność, plon suchej masy i gęstość porostu wykazywały ujemną korelację między lokalizacją badań w Norwegii a lokalizacjami w Wielkiej Brytanii, Szwajcarii, Czechach i Serbii. Co istotne, materiał hodowlany i odmiany ogólnie osiągały dobre wyniki w lokalizacji, w której zostały wyhodowane. Nasze wyniki potwierdziły, że odmiany koniczyny czerwonej zostały wyhodowane z regionalnych ekotypów i wykazują wąską adaptację do warunków regionalnych. Nasze badanie może stanowić cenną podstawę do identyfikacji interesujących materiałów, które wykazują pożądane cechy i przyczyniają się do adaptacji koniczyny czerwonej do przyszłych warunków klimatycznych.