Agroleśnictwo na rzecz ochrony przyrody, zasobów wodnych i celów klimatycznych

Systemy agroleśne w Holandii polegają na włączaniu drzew i krzewów do krajobrazów rolniczych w celu zwiększenia różnorodności biologicznej, poprawy jakości wody oraz wzmocnienia odporności na zmiany klimatu. Systemy te ograniczają wymywanie składników odżywczych nawet o 30%, a spływ pestycydów o 80–90%, gdy są strategicznie rozmieszczone w pobliżu cieków wodnych. Głęboko zakorzenione gatunki wychwytują składniki odżywcze, zapobiegają erozji oraz przyczyniają się do wiązania azotu i wychwytywania azotu z atmosfery. Przy 2 milionach hektarów – 20% gruntów rolnych – przeznaczonych na agroleśnictwo, potencjalna roczna sekwestracja dwutlenku węgla wynosi od 0,4 do 4,0 milionów ton CO₂, w zależności od projektu i sposobu zarządzania. Gatunki szybko rosnące, takie jak topole i wierzby, maksymalizują biomasę i magazynowanie węgla, zwłaszcza gdy są wykorzystywane w długoterminowych zastosowaniach, takich jak budownictwo. Skuteczne wdrożenie wymaga projektów dostosowanych do konkretnego kontekstu i zgodnych z celami europejskimi i holenderskimi, w tym przywrócenia 30% obszarów przyrodniczych do 2030 r. oraz redukcji emisji o 55%. Sukces zależy od doboru gatunków, planowania przestrzennego oraz integracji z polityką zagospodarowania przestrzennego, promującej rolnictwo ekstensywne i łączność ekologiczną.