Systemy uprawy kukurydzy na kiszonkę zwiększają samowystarczalność w zakresie białka w gospodarstwach mlecznych

W niniejszym dokumencie dokonano oceny samowystarczalności w zakresie azotu i białka w gospodarstwach mlecznych stosujących uprawę kukurydzy na kiszonkę w regionach Bretanii i Kraju Loary w ramach finansowanego przez UE projektu TERUnic, realizowanego zgodnie z planem SOS Protein. Siedem wyspecjalizowanych gospodarstw (średnio 118 ha, w tym 93 ha upraw paszowych) produkowało rocznie 705 000 litrów mleka, przy 93 krowach na gospodarstwo. Systemy te osiągnęły 63% samowystarczalność białkową – o 7% wyższą niż w gospodarstwach konwencjonalnych – dzięki zoptymalizowanemu wykorzystaniu pasz i włączeniu roślin strączkowych. Kluczowe wskaźniki obejmują 4600 l mleka z samowystarczalności białkowej na krowę, wskaźnik MAT na poziomie 63% oraz 19 ha powierzchni uprawnej na 100 000 l mleka (6 ha z upraw zewnętrznych). Wyniki pokazują, że systemy uprawy kukurydzy na kiszonkę obniżają koszty paszy i zależność od białka z upraw zewnętrznych, ale nadal wymagają soi dla zachowania równowagi dawki pokarmowej. Strategie takie jak płodozmian z roślinami strączkowymi i korekta azotu poprawiają zrównoważony rozwój. Systemy ekologiczne i oparte na trawie osiągają lepsze wyniki w zakresie samowystarczalności mlecznej (5300–6500 l/krowę). Projekt kładzie nacisk na zrównoważenie kukurydzy kiszonkowej z paszami bogatymi w rośliny strączkowe w celu zwiększenia samowystarczalności białkowej i zmniejszenia nakładów zewnętrznych.