Niskocząsteczkowe fitochemikalia w ziarnach pszenicy karłowatej indyjskiej i perskiej

W niniejszym badaniu przeanalizowano morfologię ziaren oraz skład fitochemiczny pszenicy karłowatej indyjskiej, perskiej i innych gatunków pszenicy. Najważniejsze wyniki wskazują, że pszenica karłowata indyjska ma najmniejszą długość (4,13 mm), pszenica perska – najmniejszy przekrój (2,04 mm), a pszenica durum – największą długość (8,51 mm). Cechy kolorystyczne wykazały minimalne różnice, choć pszenica karłowata indyjska i perska pod względem intensywności przypominały pszenicę chlebową. Skład fitochemiczny wykazał wysoki poziom kwasów fenolowych (838–1060 mg/kg suchej masy) i alkilorezorcinoli (793,8–846,2 mg/kg suchej masy) w pszenicy perskiej i indyjskiej karłowatej, przewyższający poziom w pszenicy chlebowej i durum. W pszenicy perskiej dominował kwas ferulowy, a także β-karoten, zeaksantyna, kampesterol i unikalny α-tokoferol. Profile alkilorezorcynoli korelowały z ploidią. Czynniki środowiskowe wpływały na zawartość fenoli, zwłaszcza w pszenicy perskiej. Gatunki te wykazują wysoki potencjał przeciwutleniający i odporność na stres, co przemawia za ich wykorzystaniem w zrównoważonym rolnictwie i żywności funkcjonalnej. Projekt sfinansowany przez Narodowe Centrum Nauki w Polsce.