Metodologia określania obszarów o podwyższonym ryzyku pożarów lasów

Metodologia operacyjna opracowana przez Katalońską Służbę Pożarniczą i Ratowniczą w 1999 roku w celu zarządzania ekstremalnymi pożarami lasów w śródziemnomorskiej części Europy. Wykorzystuje ona wskaźnik zagrożenia pożarowego oraz wielokąty ograniczające rozprzestrzenianie się ognia do oceny czynników meteorologicznych, paliwowych i behawioralnych, umożliwiając proaktywne podejmowanie decyzji strategicznych i taktycznych. Podejście to uwzględnia gwałtowne zmiany zachowania ognia i opóźnienia w podejmowaniu decyzji, szczególnie w przypadku „pożarów lasów szóstej generacji” z pirokonwekcją i skutkami w skali krajobrazu. Zastosowana podczas takich zdarzeń, jak pożary w Tivissa w 2014 r. i Ódena w 2015 r., wspiera szacowanie prawdopodobieństwa przepływu w czasie rzeczywistym oraz iteracyjne dostosowywanie poprzez dekonstrukcję scenariuszy i śledzenie konsekwencji. Łączy analizę fraktalną z planowaniem zapobiegania ekstremalnym zdarzeniom pożarowym.