Odnowa runi poprzez stosowanie herbicydów i ponowne wysiewanie w celu zwiększenia wydajności użytków zielonych

Całkowita odnowa runi polega na zastąpieniu nieproduktywnych lub zarośniętych chwastami użytków zielonych pożądanymi gatunkami roślin pastewnych przy użyciu herbicydów nieselektywnych, takich jak glifosat, lub metod mechanicznych, takich jak orka i bronowanie. Obejmuje to przygotowanie podłoża siewnego i ponowne wysiewanie gatunków takich jak kostrzewa łąkowa, tymotka, koniczyna czerwona, cykoria lub babka lancetowata w celu poprawy jakości paszy, odporności na suszę oraz różnorodności biologicznej. Sukces zależy od rozwiązania problemów glebowych, takich jak zagęszczenie, zaburzenia pH i niedobory składników odżywczych, poprzez wapnowanie i stosowanie nawozów organicznych. Najlepsze wyniki uzyskuje się na trwałych użytkach zielonych z 5–8 gatunkami dostosowanymi do poziomu wilgotności — na obszarach suchszych preferowana jest kostrzewa i kostrzewa czerwona, natomiast na obszarach bardziej wilgotnych można stosować trzęszycę. Wysiew wczesną wiosną lub późnym latem maksymalizuje przyżywialność, przy czym należy unikać gleb torfowo-mułowych. Siew bezpośredni po zastosowaniu herbicydów ogranicza erozję i poprawia kontakt nasion z glebą. Pomimo wysokich kosztów i ryzyka ponownego pojawienia się chwastów lub emisji związanych z uprawą roli, w regionach takich jak Białe Karpaty i Polska odnotowuje się 2–4-krotny wzrost plonów. Rentowność jest najwyższa w przypadku zastępowania muraw o niskiej wydajności. Długoterminowy sukces wymaga 15–30% udziału roślin strączkowych w mieszankach oraz odpowiedniego zarządzania po odnowieniu.