Biologische landbouw om de waterkwaliteit te behouden? Een vergelijking van drie exemplarische gevallen in Frankrijk en Duitsland

De bescherming van de watervoorraden tegen verontreiniging door de landbouw is in Europa onderworpen aan strengere regelgeving, die tegenwoordig resultaatverplichtingen omvat. Dit zet steden ertoe aan om invloed uit te oefenen op de werkwijzen van landbouwers in de waterwingebieden. In dit onderzoek worden de wijze waarop overeenkomsten tussen drie gemeenten (München en Augsburg in Duitsland, Lons-le-Saunier in Frankrijk) en de landbouwers tot stand zijn gekomen, geanalyseerd aan de hand van secundaire gegevens en directe interviews met regionale actoren. Door in het bijzonder te kijken naar de rol die in deze overeenkomsten wordt toegekend aan het stimuleren van de omschakeling naar biologische landbouw, hebben we factoren geïdentificeerd die bevorderlijk zijn voor de ontwikkeling ervan, maar niet noodzakelijkerwijs voldoende: aanvankelijk extensieve productiesystemen, gestructureerde en vraagende biologische toeleveringsketens, aantrekkelijke financiële stimulansen, het belang van een technische tussenpersoon en het vastleggen van de dialoog en de contracten voor een voldoende lange periode.