De natuurlijke diversiteit van voedergrassen: een genetische hulpbron die we beter moeten leren kennen, behouden en benutten, van lokaal tot continentaal niveau

Voedergrassen maken al tientallen jaren deel uit van veredelingsprogramma’s om zaad met een hoge agronomische waarde aan te bieden voor de aanleg van tijdelijke graslanden. De diversiteit van deze soorten in natuurlijke weiden leverde het genetisch materiaal dat het mogelijk maakte om de eerste veredelingsprogramma’s op te starten en vervolgens de selectiepools regelmatig te verrijken. Hiervoor werden in uitgestrekte gebieden campagnes opgezet om natuurlijke diversiteit te verzamelen. We tonen aan dat de natuurlijke diversiteit van voedergrassen nog steeds een belangrijke genetische hulpbron vormt, met name om het hoofd te bieden aan nieuwe agro-ecologische uitdagingen. De ruimtelijke verspreiding van deze diversiteit wordt op drie geografische schalen (lokaal, regionaal en continentaal) geschetst en de wijze waarop deze diversiteit wordt verzameld, wordt besproken. Het belang van het in situ behoud van deze natuurlijke diversiteit wordt benadrukt. Er wordt aangetoond dat de collecties van centra voor genetische hulpbronnen ondersteuning kunnen bieden bij de ontwikkeling van modellen waarmee de potentiële risico’s voor het in situ behoud van de natuurlijke diversiteit kunnen worden beoordeeld. Deze verschillende punten worden uitgewerkt aan de hand van twee studies naar de diversiteit van Engels raaigras, één op lokale schaal en één die de regionale en continentale schaal combineert.