Karakterisering en optimalisatie van het registratienetwerk voor wintererwtenrassen in 2007, 2008 en 2009

Het onderzoek had tot doel de voor tarwe ontwikkelde methode voor het vaststellen van beperkende factoren aan te passen voor erwten, waarbij gebruik werd gemaakt van het registratienetwerk voor klassieke hr-wintererwtenrassen (die niet op de fotoperiode reageren) en op het nieuwe netwerk van fotoperiode-reactieve Hr-wintererwtenrassen (die vroeger kunnen worden gezaaid). Een van de doelstellingen was dan ook om de opbouw van dit nieuwe netwerk te bespreken. Het gebruik van reeds bestaande of in het kader van het onderzoek ontwikkelde agronomische modellen was noodzakelijk om de beschrijvende variabelen van bepaalde beperkende factoren te berekenen, met name om de datum van het bereiken van bepaalde groeistadia (bloei-initiatie, begin van de zaadvulling) te schatten, en om beperkende factoren te beschrijven zoals wintervorst, waterstress, stikstoftekorten en de druk door ascochytose. De diagnoses van de beperkende factoren, uitgevoerd op 4 referentierassen (3 van het hr-type, 1 van het Hr-type) konden 51 tot 66% van de variaties in de opbrengst verklaren met 3 tot 6 beperkende factoren, en 43 tot 84% van de variaties in de eiwitopbrengst met 3 tot 7 beperkende factoren, wat zeer dicht in de buurt komt van de cijfers voor de opbrengst. We hebben aangetoond dat ascochytose, hoge temperaturen tussen het begin van de bloei en het begin van de zaadvulling (die een minder uitgesproken rol spelen bij de eiwitopbrengst), droogte en een gebrek aan zonnestraling tijdens dezelfde periode (die een grotere invloed hebben op de eiwitopbrengst). De beperkende factoren aan het begin van de cyclus (plantverlies, vertraagde opkomst en, in een bergachtige omgeving, vorst tussen het begin van de bloei-initiatie en het begin van de bloei) hadden met name invloed op vroeg gezaaide wintererwten. De opbouw van het Hr-netwerk is gerealiseerd met inbreng van vier beperkende factoren voor opbrengstverliezen. Dit maakt het mogelijk om het specifieke karakter van bepaalde omgevingen aan te tonen en suggereert om de diversiteit van de beperkende factoren te vergroten door de keuze van nieuwe locaties of door variaties in teeltmethoden. Het gebruik van ten minste twee referentierassen is eveneens wenselijk om deze diversiteit te vergroten.