Zelfredzaamheid aanleren in gemengde landbouw- en melkveehouderijsystemen

Zelfvoorzienende systemen van gemengde landbouw en veeteelt bieden talrijke agro-ecologische voordelen. Deze studie heeft tot doel de werking van zelfvoorzienende systemen van gemengde landbouw en veeteelt te begrijpen en te formaliseren, evenals de geleidelijke opbouw ervan vanuit situaties waarin externe productiemiddelen worden ingezet. We analyseren de ontwikkeling van landbouwpraktijken tijdens de transitie vanuit het perspectief van de landbouwer: we formuleren deze als een transformatie van de arbeidsactiviteit van de landbouwer. We presenteren de analyse van vier gediversifieerde systemen van gemengde landbouw en veeteelt die zich hebben ontwikkeld in de richting van autonomie. De autonome gemengde landbouwers en veehouders beheren nieuwe aspecten, die per landbouwer verschillen: de voedselautonomie van de veestapel, de autonomie op het gebied van stro, de diergezondheid, het voedingsevenwicht van de veestapel...Ze gaan te werk door gebruik te maken van nieuwe kennis en nieuwe indicatoren die ze stap voor stap tijdens de transitie hebben verworven. De ontwikkeling van deze nieuwe manieren van denken en handelen is tot stand gekomen door verschillende middelen in te zetten, waarvan sommige gemeenschappelijk zijn voor de vier onderzochte boerderijen. Ondanks deze gedeelde hulpbronnen is de werking van deze vier boerderijen zeer uniek: deze eigenheid vloeit voort uit de noodzaak om de landbouwactiviteit binnen deze systemen te herlokaliseren. De herlokalisatie is gebaseerd op de herontdekking en het inzetten van interne hulpbronnen binnen de systemen, zonder gebruik te maken van externe inputs. Het merendeel van de interne hulpbronnen bevindt zich op het raakvlak tussen akkerbouw en veeteelt.