Veranderingen in de productiesystemen en teeltsystemen in het Seinebekken sinds de jaren 1970: een specialisatie van de regio’s met ingrijpende gevolgen voor het milieu

Sinds de jaren ’70 hebben de veranderingen in de landbouw in het Seinebekken geleid tot een verstoring van de complementariteit tussen akkerbouw en veeteelt in een groot centraal deel van het bekken, dat zich heeft gespecialiseerd in de productie van akkerbouwgewassen. De gemengde landbouw- en veeteeltsystemen zijn teruggedrongen naar de randgebieden, waar ze naast gespecialiseerde veeteeltsystemen bestaan. Deze ingrijpende veranderingen hebben de vruchtwisseling gewijzigd, die zich heeft gespecialiseerd in een beperkt aantal gewassen, en de teeltvolgorde, die is vereenvoudigd en verkort, met name dankzij het toegenomen gebruik van synthetische productiemiddelen (stikstofhoudende meststoffen en bestrijdingsmiddelen). Een van de vele milieueffecten van deze veranderingen in landgebruik is de sterke verslechtering van de kwaliteit van het grond- en oppervlaktewater in het stroomgebied. Deze verslechtering zal de komende decennia merkbaar blijven, zoals uit modelleringsstudies blijkt. Door de teelten opnieuw te diversifiëren, met name via de ontwikkeling van veeteelt, zou de complementariteit tussen akkerbouw en veeteelt kunnen worden hersteld en zou het verbruik van externe productiemiddelen kunnen worden teruggedrongen. Hiervoor is het echter noodzakelijk inzicht te krijgen in de vergrendelingsprocessen die ten grondslag liggen aan de huidige sterke trends die de specialisatie van productiesystemen en gebieden versterken, en alternatieve productiesystemen te legitimeren.