Teelt van peulvruchten ter verbetering van de energie-efficiëntie en ter vermindering van de uitstoot van broeikasgassen op gewas- en bedrijfsniveau

Dit artikel presenteert recente resultaten van metingen van distikstofoxide bij twee peulvruchten: winterproteïne-erwten en witte klaver in combinatie met weidegrassen. In vergelijking met andere akkerbouwgewassen onder identieke bodem- en klimaatomstandigheden veroorzaakt de erwt zeer geringe N₂O-emissies, zowel tijdens de teeltcyclus als in de maanden na de oogst. De gemeten emissies op graslanden met witte klaver zijn vergelijkbaar, ongeacht het aandeel van de klaver in het grasland – 35% of 19%, wat neerkomt op respectievelijk 6,6% en 3,2% van de geoogste droge stof. De uitstoot lijkt meer verband te houden met de toegevoerde stikstofhoeveelheden, hoewel deze grotendeels afkomstig is uit de stikstofvoorraad in de bodem. In het GC heeft de introductie van peulvruchten, op het niveau van „typische“ bedrijven, een gunstig effect op de balansen van niet-hernieuwbare energie (ENR) en klimaatverandering (CC), ongeacht of ze in zuivere teelt of in combinatie met een graansoort worden geteeld. In graslandsystemen zijn de balansen licht positief tussen intensieve systemen (35% maïs) en extensieve systemen (weinig maïs en meer gras met peulvruchten) wat betreft de impact op de klimaatverandering. Wat de balans van niet-hernieuwbare energie betreft, wordt een aanzienlijke winst (27%) behaald ten gunste van de extensieve systemen.