De bijdrage van peulvruchten aan de biodiversiteit van landelijke landschappen

Peulvruchten dragen, naast hun zelfvoorziening op het gebied van stikstof, bij aan de verrijking van het gewassenassortiment dat de landbouwer kan opnemen in zijn veeteelt- of akkerbouwsystemen, of kan bevorderen op zijn permanente graslandoppervlakten. Hun aanwezigheid draagt dan ook bij aan de diversificatie van het landschap, zowel direct als grasland- of zaadpeulvruchtsoorten, als indirect door leefgebied en voedselbronnen te bieden aan diverse diersoorten. De manier waarop het land wordt bewerkt, bepaalt echter in welke mate en met welke diversiteit ze voorkomen. In graslandsystemen worden hun diversiteit, ontwikkeling en abundantie beïnvloed door de gebruiks- en bemestingswijzen, en recente studies naar functionele eigenschappen maken het mogelijk de concurrentieprocessen tussen soorten beter te begrijpen en te beheersen. In akkerbouwgebieden kan hun opname in vruchtwisselingen het onkruidbeheer bij eenjarige gewassen verbeteren, waardoor het gebruik van herbiciden wordt verminderd. Na een overzicht te hebben gegeven van de stand van zaken met betrekking tot de invloed van landbouwsystemen op de abundantie en groei van peulvruchten, zullen we aan de hand van twee voorbeelden van teeltsystemen met luzerne illustreren hoe aangepaste teelt-, oogst- en vruchtwisselingspraktijken de dalende trend bij peulvruchten kunnen omkeren en zowel de ontwikkeling als de diversiteit van flora en fauna nieuw leven kunnen inblazen.