De bijdrage van geofysische methoden aan de karakterisering van de vruchtbaarheid van de bodem

Om de landbouwpraktijken zo goed mogelijk af te stemmen op de behoeften van de plant en tegelijkertijd de milieu-impact van bemestingsmaatregelen te beperken, is het noodzakelijk om de kenmerken van de bodem – het teeltmedium – zo gedetailleerd mogelijk te kennen, aangezien deze in de tijd of in de ruimte sterk kunnen variëren. Hier presenteren we het gebruik van enkele geofysische instrumenten voor bodemonderzoek, met name de methode van de elektrische weerstand, om de vruchtbaarheid van de bodem te karakteriseren. Eerst worden de basisprincipes van de meting van de elektrische weerstand besproken, evenals de prospectiemethoden met behulp van sondes, elektrische panelen en gesleepte elektrische sondes. Vervolgens laten we zien dat de bodemstructuur, een sleutelelement van de fysieke vruchtbaarheid, in eenvoudige veldsituaties kan worden gekarakteriseerd aan de hand van elektrische weerstand. Het is met name mogelijk om gebieden die sterk zijn verdicht door het rijden van landbouwmachines te onderscheiden van gebieden die poreuzer of meer gekloofd zijn. De werkelijke geometrie van de verdichte zones en de mate van verdichting kunnen echter niet worden afgeleid uit de elektrische verkenning. Vervolgens tonen we aan dat het nitraatgehalte van de bodem – mits het binnen het gebruikelijke bereik blijft dat op landbouwgronden wordt waargenomen – het signaal van de elektrische weerstand niet beïnvloedt, waardoor dit geen diagnostische methode kan zijn voor de chemische vruchtbaarheid van de bodem.