Wat is het verband tussen epidemiologie, rasveredeling en het duurzaamheidspotentieel van resistenties? Een voorbeeld hiervan is de phoma-ziekte bij koolzaad.

De manier waarop epidemieën de gewasopbrengst verminderen, wordt beïnvloed door planten, ziekteverwekkers, het milieu, het weer en menselijk handelen. Genetische resistentie is onmiskenbaar een van de strategieën die bijdragen aan de bescherming van gewassen door het gebruik van kwalitatieve en/of kwantitatieve resistentie. Omdat dit van invloed is op de epidemiologie, kan het veredelen van rassen bijdragen aan het doel om het duurzaamheidspotentieel van resistenties te vergroten. De aanpassing van ziekteverwekkerspopulaties, die leidt tot een afname van de effectiviteit van resistenties, hangt niet alleen af van de epidemiologische dynamiek op een perceel gedurende één seizoen, maar juist van een meerjarige dynamiek, waaronder de overdracht van inoculum tussen percelen. Door de epidemiologie te begrijpen, met inbegrip van de overdracht van de schimmel tussen jaren en tussen percelen, kan het potentieel van de veredeling beter worden benut en kunnen strategieën worden ontwikkeld die gebaseerd zijn op complementariteit met teeltpraktijken of de inzet van rassen. De concrete uitvoering van de strategieën hangt af van het vermogen om de resistentie-expressie in de rassen nauwkeurig te meten, wat afhankelijk is van de ontwikkeling van de bijbehorende methodologieën. We zullen deze punten illustreren aan de hand van het voorbeeld van de koolzaadphoma.