Grasopbrengst: factoren, beheer en Normandische richtlijn

De opbrengst aan kruid is een belangrijke indicator voor de productiviteit van voedergewassen; deze varieert in Frankrijk van 4 tot 5 ton droge stof per hectare per jaar, waarbij de verschillen binnen hetzelfde veld kunnen oplopen tot het dubbele als gevolg van jaarlijkse, seizoensgebonden, klimatologische en hoogtegebonden factoren. De opbrengst hangt af van de bodemsoort, bemesting en het beheer van de weiden. Effectieve werkwijzen zijn onder meer het beperken van de veroudering van het weiland, het behouden of introduceren van productieve soorten, het verbeteren van de bodemvruchtbaarheid met organische bodemverbeteraars en het toedienen van minerale stikstof in de winter en het voorjaar. Het verminderen van de maaifrequentie of begrazingsfrequentie kan de opbrengst verhogen, maar de kwaliteit verminderen. Door het voeder in de zomer op het veld te laten staan, blijft de opbrengst behouden. Het daadwerkelijke gebruik door de veestapel hangt echter af van zowel de hoeveelheid als de kwaliteit van de opname. Vroeg maaien verbetert de kwaliteit en de opname, terwijl laat maaien het volume en het vezelgehalte verhoogt. Peulvruchten moeten op het juiste moment worden gemaaid om de bladeren te behouden. Op weiden maximaliseert een lage begrazingshoogte bij een hoge veebezetting de waarde per hectare, zelfs als de prestaties van individuele dieren licht dalen. In Normandië deelt de Praicos n°4-referentiegids velden in bij natte omstandigheden in de categorieën A (12–14 t), B (10–11 t), C (8–9 t) en D (5–6 t); 14–17 t, 12–14 t, 10–11 t, 7–8 t bij goede omstandigheden; en 11–12 t, 11–12 t, 9–10 t, 5–6 t bij droge omstandigheden.