Systemen voor kuilmaïs vergroten de zelfvoorziening in eiwitten voor de melkveehouderij

In dit document wordt de stikstof- en eiwitautonomie geëvalueerd op melkveebedrijven die gebruikmaken van maïskuilvoersystemen in Bretagne en de Pays de la Loire, als onderdeel van het door de EU gefinancierde TERUnic-project in het kader van het SOS Protein-plan. Zeven gespecialiseerde bedrijven (gem. 118 ha, 93 ha voedergewassen) produceerden jaarlijks 705.000 liter melk met 93 koeien per bedrijf. Deze systemen bereikten een eiwitautonomie van 63% – 7% hoger dan conventionele bedrijven – dankzij geoptimaliseerd gebruik van voedergewassen en de integratie van peulvruchten. Belangrijke kengetallen zijn onder meer 4.600 liter autonome melk per koe, een MAT van 63% en 19 ha landgebruik per 100.000 liter melk (waarvan 6 ha extern). Uit de bevindingen blijkt dat silomaïssystemen de voerkosten en de afhankelijkheid van externe eiwitten verlagen, maar voor een evenwichtige rantsoensamenstelling nog steeds afhankelijk blijven van sojabonen. Strategieën zoals de teelt van peulvruchten in vruchtwisseling en stikstofcorrectie verbeteren de duurzaamheid. Biologische en op gras gebaseerde systemen presteren beter wat betreft de autonome melkproductie (5.300–6.500 liter per koe). Het project benadrukt het belang van een evenwicht tussen silomaïs en peulvruchtrijk voer om de eiwitautonomie te vergroten en de afhankelijkheid van externe inputs te verminderen.