De zelfvoorziening op het gebied van eiwitten verbeteren door het verbouwen van peulvruchten

Peulvruchten zoals veldbonen en erwten dragen bij aan de zelfvoorziening op het gebied van eiwitten in de landbouw door via een symbiose met Rhizobium stikstof uit de lucht te binden, waardoor de afhankelijkheid van kunstmest en geïmporteerd veevoer afneemt. Ze verbeteren de bodemvruchtbaarheid, bevorderen de vruchtwisseling, stimuleren de biodiversiteit en stimuleren de microbiële activiteit in de bodem. Tuinbonen leveren ~300 g/kg DM ruw eiwit en 430 g/kg DM zetmeel; erwten bieden ~230 g/kg DM eiwit en 500 g/kg DM zetmeel. Een hoge afbreekbaarheid in de pens ondersteunt de microbiële eiwitsynthese, maar kan het stikstofverlies vergroten als er te veel eiwit in het voer zit. Conservering door middel van krimpen of drogen maakt kosteneffectieve vervoedering mogelijk. Tuinbonen binden 50–100 kg N/ha/jaar; erwten 40–80 kg N/ha/jaar. Een succesvolle integratie omvat het telen van peulvruchten samen met granen en het inkuilen ervan. Het project wordt gefinancierd in het kader van Horizon 2020, subsidieovereenkomst nr. 101000770.