Methodologie voor polygonen die het risico op bosbranden aangeven

Een operationele methodologie die in 1999 door de Catalaanse brandweer en reddingsdienst is ontwikkeld voor het beheersen van extreme bosbranden in het Middellandse Zeegebied. De methode maakt gebruik van brandpotentieel en inperkingspolygonen om meteorologische, brandstof- en gedragsfactoren te beoordelen, waardoor proactieve strategische en tactische besluitvorming mogelijk wordt. De aanpak richt zich op snelle gedragsveranderingen en besluitvormingsvertraging, met name bij 'bosbranden van de 6e generatie' met pyroconvectie en gevolgen op landschapsschaal. De methode is toegepast bij gebeurtenissen zoals de branden in Tivissa in 2014 en Ódena in 2015 en ondersteunt realtime schattingen van de waarschijnlijkheid van de brandverspreiding en iteratieve aanpassing door middel van scenario-ontleding en het in kaart brengen van de gevolgen. Integreert fractale analyse en preventieplanning voor extreme brandgebeurtenissen.