Σχέσεις μεταξύ αντοχής στον άνεμο, χαρακτηριστικών του δασικού πληθυσμού και δασοκομίας

Οι φαινομενολογικές μελέτες συσχετίζουν στατιστικά τις ζημιές που παρατηρούνται στα δασικά συστάδια μετά από καταιγίδα με τα δενδρομετρικά και τοποθεσιακά χαρακτηριστικά τους. Όσον αφορά τις καταιγίδες του Δεκεμβρίου 1999, διαπιστώθηκε ότι, όταν η ταχύτητα του ανέμου υπερβαίνει τα 140 km/h, προκαλούνται σημαντικές ζημιές σε όλα τα δασικά συστάδια. Κάτω από αυτό το όριο, όσο μεγαλύτερο είναι το κυρίαρχο ύψος, τόσο σημαντικότερες είναι οι ζημιές: τα 15-20 m για τα κωνοφόρα και τα 23-30 m για τα φυλλοβόλα αποτελούν κατώφλια, πέρα από τα οποία οι ζημιές αυξάνονται σημαντικά. Οι αραιώσεις που πραγματοποιήθηκαν πριν από λιγότερο από 2 χρόνια στα κωνοφόρα αποδυναμώνουν σημαντικά τα δασικά συστάδια. Το φαινόμενο αυτό είναι λιγότερο έντονο στα φυλλοβόλα, πιθανώς λόγω των κατά μέσο όρο λιγότερο δυναμικών αραιώσεων. Προτείνεται μια κατάταξη αντοχής των ειδών· το θαλάσσιο πεύκο εμφανίζεται σε αυτήν ως ευάλωτο είδος. Ο συντελεστής λεπτότητας του δασικού συστάδους Ho/Dg (Ho: κυρίαρχο ύψος, Dg: μέση διάμετρος), σε συνδυασμό με το Ho και τις αραιώσεις, θα μπορούσε να συμβάλει στη διάγνωση της ευπάθειας για την ελάτη, το έλατο, τη λεύκα και το ντάγκλας, αλλά όχι για το θαλάσσιο πεύκο. Συγκρίνοντας τα αποτελέσματα των φαινομενολογικών μελετών και διάφορες άλλες παρατηρήσεις, θεωρούμε ότι το θαλάσσιο πεύκο θα πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο δασοκομικών παρεμβάσεων που θα εξασφαλίζουν την καλή σταθεροποίηση του ριζικού του συστήματος. Η ορθολογική εισαγωγή πιο ανθεκτικών ειδών στα δάση θαλάσσιου πεύκου θα μπορούσε να ενισχύσει τη συνολική ανθεκτικότητά τους. Θα μπορούσαν να προτιμηθούν συχνότερα οι αραιώσεις που πραγματοποιούνται όταν οι συστάδες είναι νεότερες και οι κύκλοι εκμετάλλευσης είναι συντομότεροι, παράγοντας ξυλεία μικρότερου διαμέτρου, καθώς και μια ορισμένη υποκατάσταση των ειδών-στόχων.