Δημιουργία μιας μελισσοκομίας ανθεκτικής στις κλιματικές αλλαγές στην οροσειρά των Ροδόπων, Ελλάδα

Η επιστροφή των μελισσών στα βουνά είναι ζωτικής σημασίας για την επιβίωση των μελισσών και για τη διατήρηση της βιοποικιλότητας του αλπικού τοπίου. Τα τελευταία πενήντα χρόνια, η εγκατάλειψη των ορεινών χωριών οδήγησε στην εξαφάνιση των κυψελών, ενώ η εμφάνιση του ακάρεως Varroa destructor προκάλεσε την εξαφάνιση των αποικιών της μέλισσας mellifera. Η αύξηση των θερμοκρασιών έχει συντομεύσει τις περιόδους ανθοφορίας των άγριων και καλλιεργούμενων φυτών, μειώνοντας τη διαθεσιμότητα νέκταρ και γύρης. Οι μελισσοκόμοι έχουν μετακινηθεί σε χαμηλότερα υψόμετρα, αυξάνοντας έτσι το κόστος παραγωγής λόγω της τεχνητής σίτισης και της μεταφοράς. Επιπλέον, οι αποικίες εκτίθενται σε εντομοκτόνα και ζιζανιοκτόνα, τα οποία συσσωρεύονται στις κυψέλες προκαλώντας χρόνιες δηλητηριάσεις. Αντιμέτωπη με τη μείωση των φυσικών επικονιαστών, η μελισσοκομία έχει αναδειχθεί ως θεματοφύλακας της βιοποικιλότητας, επικονιάζοντας το 90 % των άγριων φυτών και το 75 % των καλλιεργειών τροφίμων. Η επιστροφή της μελισσοκομίας στις ορεινές και δασικές περιοχές προσφέρει περιβαλλοντικά, κοινωνικά και οικονομικά οφέλη, προστατεύοντας και αξιοποιώντας τους φυσικούς πόρους. Η μελισσοκομία στο δάσος βελτιώνει τη γονιμότητα του εδάφους, αυξάνει την ανθεκτικότητα των οικοσυστημάτων και μειώνει την προσβολή από το άκαρι βαρόα χάρη στον συγχρονισμό με τον βιολογικό κύκλο των φυτών. Το δάσος χρειάζεται τις μέλισσες, και οι μέλισσες χρειάζονται το δάσος.