Διαχείριση της κατανάλωσης νερού στην κτηνοτροφία: κατάρτιση πλαισίου αναφοράς, προσδιορισμός μέσων μείωσης, ανάπτυξη διαδικασίας διάγνωσης

Το νερό, ως φυσικός πόρος, αποτελεί ένα όλο και πιο σημαντικό περιβαλλοντικό ζήτημα, δεδομένης της αυξανόμενης χρήσης του και των ανισοτήτων στη διαθεσιμότητά του. Οι γεωργικές παραγωγές συχνά επισημαίνονται για τη σημαντική κατανάλωση που επιφέρουν σε αυτόν τον πόρο. Ωστόσο, μέχρι σήμερα υπήρχαν ελάχιστα δεδομένα από το πεδίο σχετικά με τα επίπεδα και τις συνθήκες χρήσης του νερού στις κτηνοτροφικές εκμεταλλεύσεις. Το παρόν έργο επέτρεψε τον προσδιορισμό της κατανάλωσης νερού ανά τύπο κτηνοτροφίας και ανά χρήση. Στον κλάδο της χοιροτροφίας, η πότισή των ζώων αντιπροσωπεύει το 93,6 % της συνολικής κατανάλωσης νερού σε μια μονάδα αναπαραγωγής και πάχυνσης, δηλαδή 1.330 λίτρα ανά παραγόμενο χοίρο (14,5 λίτρα ανά κιλό σφαγίου). Στην πτηνοτροφία, το νερό που χρησιμοποιείται για την πόση των ζώων αντιπροσωπεύει σχεδόν το 90% της συνολικής κατανάλωσης. Αυτό αντιστοιχεί σε 3,1 l έως 5,0 l ανά πουλερικό που παράγεται, ανάλογα με το είδος (από το κοτόπουλο εξαγωγής έως τη γαλοπούλα). Η συνολική ποσότητα νερού που απαιτείται για την παραγωγή ενός μοσχαριού κρεατοπαραγωγής υπό τυπικές συνθήκες παραγωγής είναι 2.400 λίτρα (18,4 λίτρα ανά κιλό σφαγίου). Η πόση αντιπροσωπεύει το 73% της συνολικής κατανάλωσης. Για τα γαλακτοπαραγωγά βοοειδή και πρόβατα, η πότισή των ενηλίκων αποτελεί τη μεγαλύτερη πηγή κατανάλωσης (65% έως 76%). Αυτή κυμαίνεται από 2,5 έως 9,6 λίτρα/ημέρα/πρόβατο, ανάλογα με το επίπεδο παραγωγής και το ποσοστό βοσκής στη διατροφή. Για τις γαλακτοπαραγωγές αγελάδες, το επίπεδο ποτίσματος κυμαίνεται από 43 έως 110 λίτρα/ημέρα/αγελάδα, ανάλογα με τη μέγιστη θερμοκρασία, το κυρίαρχο χορτονομή και το επίπεδο παραγωγής.