Οι ενδοκρινικοί διαταράκτες: ζητήματα που αφορούν τον καταναλωτή και επιστημονικές προκλήσεις

Οι ενδοκρινικοί διαταράκτες που ενδέχεται να συνδέονται με προβλήματα δημόσιας υγείας εγείρουν πληθώρα κοινωνικών, νομοθετικών και υγειονομικών ζητημάτων. Επί του παρόντος, δεν υπάρχει επίσημα επικυρωμένος ορισμός που να προσδιορίζει τη φύση αυτών των ουσιών, ενώ το πλαίσιο αξιολόγησής τους μπορεί να διαφέρει ανάλογα με τις χρήσεις τους. Τα ενδοκρινικά συστήματα συμμετέχουν στη ρύθμιση των περισσότερων βιολογικών λειτουργιών και διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη και τη διατήρηση της ομοιόστασης του οργανισμού. Συνεπώς, οι διαταραχές στη λειτουργία τους συνδέονται με πολλαπλές επιπτώσεις στην υγεία, ακόμη και σε διαγενεακό επίπεδο. Η πολυπλοκότητα της ρύθμισης των διαφόρων ορμονικών συστημάτων, των αλληλεπιδράσεών τους και των επιδράσεών τους για τη διατήρηση της ομοιόστασης του οργανισμού αποτελεί πηγή σημαντικών επιστημονικών προκλήσεων. Σε αυτό προστίθενται οι έννοιες των χαμηλών δόσεων, του παραθύρου ευαισθησίας, της μη κλασικής σχέσης δόσης-απόκρισης, που ονομάζεται μη μονοτονική (καμπύλες δόσης-απόκρισης σε σχήμα U, για παράδειγμα) και των χρονικά καθυστερημένων επιδράσεων, που καθιστούν τις τοξικολογικές και επιδημιολογικές έρευνες ακόμη πιο περίπλοκες και, ενίοτε, εκτός του πλαισίου των κλασικών τοξικολογικών προσεγγίσεων. Αυτή η πολυπλοκότητα υπογραμμίζει την ανάγκη ανάπτυξης στρατηγικών διεπιστημονικών μελετών που να ενσωματώνουν όλα τα επίπεδα ρύθμισης των ζωντανών οργανισμών, μέχρι και τις προσεγγίσεις σε επίπεδο πληθυσμών.