Απόκτηση αυτονομίας στα συστήματα συνδυασμού γεωργίας και γαλακτοκομικής κτηνοτροφίας

Τα αυτόνομα συστήματα συνδυασμού γεωργίας και κτηνοτροφίας παρουσιάζουν πολλά αγρο-οικολογικά πλεονεκτήματα. Η παρούσα μελέτη αποσκοπεί στην κατανόηση και τη συστηματοποίηση της λειτουργίας των αυτόνομων συστημάτων συνδυασμού γεωργίας και κτηνοτροφίας, καθώς και στη σταδιακή ανάπτυξή τους με βάση καταστάσεις που απαιτούν εξωτερικούς εισροές. Αναλύουμε την εξέλιξη των γεωργικών πρακτικών κατά τη διάρκεια της μετάβασης από τη σκοπιά του αγρότη: την τυποποιούμε ως μετασχηματισμό της εργασιακής δραστηριότητας του αγρότη. Παρουσιάζουμε την ανάλυση τεσσάρων διαφοροποιημένων συστημάτων συνδυασμού καλλιέργειας και κτηνοτροφίας που έχουν εξελιχθεί προς την αυτονομία. Οι αυτόνομοι αγρότες που ασκούν μικτή καλλιέργεια και κτηνοτροφία διαχειρίζονται νέες οντότητες, οι οποίες ποικίλλουν ανάλογα με τον αγρότη: η διατροφική αυτονομία του κοπαδιού, η αυτονομία σε άχυρο, η υγεία των ζώων, η διατροφική ισορροπία του κοπαδιού...Ενεργούν αξιοποιώντας νέες γνώσεις και νέους δείκτες που αποκτήθηκαν σταδιακά κατά τη διάρκεια της μετάβασης. Η ανάπτυξη αυτών των νέων τρόπων σκέψης και δράσης επιτεύχθηκε με την αξιοποίηση διαφόρων πόρων, ορισμένοι από τους οποίους είναι κοινοί στις 4 εκμεταλλεύσεις που μελετήθηκαν. Παρά αυτούς τους κοινούς πόρους, η λειτουργία αυτών των 4 αγροκτημάτων είναι πολύ ιδιόμορφη: αυτή η ιδιαιτερότητα προκύπτει από την απαίτηση επανατοπικοποίησης της γεωργικής δραστηριότητας σε αυτά τα συστήματα. Η επανατοπικοποίηση βασίζεται στην ανακάλυψη και την αξιοποίηση των εσωτερικών πόρων των συστημάτων, χωρίς προσφυγή σε εξωτερικά εισροές. Η πλειοψηφία των εσωτερικών πόρων βρίσκεται στα σημεία επαφής μεταξύ καλλιεργειών και κτηνοτροφίας.