Μια πειραματική προσέγγιση σχετικά με την επιμήκυνση των εναλλαγών καλλιεργειών και τη δημιουργία λωρίδων με βλάστηση στις εκτάσεις μεγάλων καλλιεργειών, με στόχο τη μεγιστοποίηση των υπηρεσιών που παρέχει η φυτική και μικροβιακή βιοποικιλότητα

Στο τρέχον πλαίσιο προώθησης των ενεργειακών καλλιεργειών, η ελαιοκράμβη διαθέτει πλεονεκτήματα ως πηγή εναλλακτικής βιομάζας για τα καύσιμα αυτοκινήτων, για παράδειγμα υπό τη μορφή διεστέρα, και οι καλλιεργούμενες εκτάσεις έχουν σημειώσει τα τελευταία χρόνια πολύ σημαντική αύξηση. Ωστόσο, η ελαιοκράμβη είναι μια καλλιέργεια που απαιτεί σημαντική χρήση εισροών, ιδίως φυτοπροστατευτικών προϊόντων, και η οποία, στο πλαίσιο της βιωσιμότητας των συστημάτων καλλιέργειας, πρέπει να ενταχθεί σε μια εναλλαγή καλλιεργειών με διάρκεια μεγαλύτερη από 2 ή 3 έτη. Πράγματι, έχουν ήδη εντοπιστεί πολλά προβλήματα ζιζανιοκτονίας στις εναλλαγές καλλιεργειών ελαιοκράμβης-σιταριού-κριθαριού που εφαρμόζονται κυρίως στη Λωρραίνη. Η επιμήκυνση της εναλλαγής καλλιεργειών αποτελεί βασική αρχή που επιτρέπει την καταπολέμηση των ζιζανίων, διακόπτοντας τον ρυθμό αναπαραγωγής τους, καθώς και των παρασίτων, τα οποία δεν μπορούν πλέον να βρουν το φυτό-ξενιστή τους. Αυτή η γεωργική πρακτική μπορεί έτσι να θεωρηθεί ως εναλλακτική λύση στη χρήση φυτοπροστατευτικών προϊόντων, με σκοπό τη σημαντική μείωση των περιβαλλοντικών κινδύνων. Η διαφοροποίηση των καλλιεργειών στην εναλλαγή επιτρέπει επίσης την εναλλαγή των απαιτήσεων σε ανόργανα στοιχεία και, ως εκ τούτου, τη διατήρηση της γονιμότητας του εδάφους. Επιπλέον, η δημιουργία λωρίδων με ανθισμένα φυτά στα όρια των αγροτεμαχίων μπορεί να ευνοήσει τους ωφέλιμους οργανισμούς των καλλιεργειών και, ως εκ τούτου, να βελτιώσει τον έλεγχο των βιοεχθρών.