Μοντελοποίηση της αντίδρασης των καλλιεργειών στην υδατική πίεση με το STICS για την πρόβλεψη της κλιματικής αλλαγής

Το μοντέλο STICS αξιολογεί τη διαχείριση των υδάτων στη γεωργία σε 10 γαλλικές περιφέρειες με ποικίλα εδάφη και κλίματα. Αξιολογεί την απορροή, την εξάτμιση και την απόκριση των καλλιεργειών υπό τρεις τύπους κάλυψης εδάφους — γυμνό έδαφος, αρδευόμενοι λειμώνες και βροχοτροφοδοτούμενοι λειμώνες —, καταδεικνύοντας περιφερειακές διακυμάνσεις στην κατακράτηση νερού και την απορροή. Δοκιμάστηκαν τρία συστήματα καλλιέργειας: πλήρως αρδευόμενο, μερικώς αρδευόμενο (50% χρήση νερού) και βροχοτροφικό. Ο αραβόσιτος και το ζαχαρότευτλο απαιτούν σημαντική άρδευση (30–50% των αναγκών), ενώ το σόργο και ο ηλίανθος είναι πιο αποδοτικοί ως προς τη χρήση νερού. Ο σίτος παρουσιάζει υψηλότερη αποδοτικότητα στη χρήση νερού σε σχέση με τον αραβόσιτο στην περιοχή Midi-Pyrénées. Η λίπανση με άζωτο αυξάνει τη ζήτηση άρδευσης, ενώ τα εδάφη με χαμηλή κατακράτηση νερού μπορούν να αυξήσουν τις ανάγκες άρδευσης έως και 100 mm. Οι ξηρασίες (2003–2005) μείωσαν την επιστροφή νερού και αύξησαν το άγχος από έλλειψη αζώτου. Η μερική άρδευση και οι περίοδοι αγρανάπαυσης βελτιώνουν την ανθεκτικότητα. Το μοντέλο υποστηρίζει τον σχεδιασμό της προσαρμογής στην κλιματική αλλαγή, αναδεικνύοντας περιφερειακές στρατηγικές για βιώσιμη γεωργία σε συνθήκες λειψυδρίας.