Φαινολογία και βελτιστοποίηση της προστασίας των μήλων από τον καρποκάππα

Στη νοτιοανατολική Γαλλία, η μεγάλη πλειοψηφία των πληθυσμών του καρποκάπτη της μήλης έχει αναπτύξει αντοχές στα περισσότερα χημικά εντομοκτόνα που χρησιμοποιούνται. Ωστόσο, οι μηχανισμοί αντοχής που εμπλέκονται έχουν δευτερογενείς επιδράσεις στη φαινολογία αυτού του εντόμου. Σε σύγκριση με τα ευαίσθητα άτομα, η βραδύτερη ανάπτυξη των προνυμφών στα ανθεκτικά άτομα αποτελεί την αιτία της φαινολογικής τους διαχωρισμού, δηλαδή μιας σημαντικής καθυστέρησης στις ημερομηνίες εμφάνισής τους κατά τη διάρκεια της σεζόν. Επιπλέον, η αυξημένη τάση για διάπαυση στις ανθεκτικές προνύμφες της δεύτερης γενιάς έχει ως αποτέλεσμα τη μεγαλύτερη αφθονία ευαίσθητων ατόμων στην τελευταία από τις τρεις ετήσιες γενιές της πεταλούδας της μηλιάς στην εν λόγω περιοχή. Με στόχο τη βιώσιμη προστασία στην οπωροκαλλιέργεια, η συνεκτίμηση αυτής της ποιοτικής εξέλιξης της φαινολογίας του καρποκάπσα εντός αυτών των μικτών πληθυσμών (ευαίσθητων/ανθεκτικών) αποτελεί σημαντικό ζήτημα. Η ανάλυση και η κατανόηση αυτού του φαινομένου επέτρεψαν την ανάπτυξη ενός φαινολογικού μοντέλου που περιγράφει ξεχωριστά την εποχική εξέλιξη των ευαίσθητων και ανθεκτικών πληθυσμών της καρποκάπας. Η έρευνά μας θα μπορούσε έτσι να συμβάλει στον καθορισμό νέων στρατηγικών διαχείρισης των πληθυσμών και των ανθεκτικοτήτων, χάρη σε ένα νέο εργαλείο υποστήριξης λήψης αποφάσεων για τη χρονική κατανομή των διαφόρων διαθέσιμων μέσων καταπολέμησης.