Απόδοση σε χόρτο: παράγοντες, διαχείριση και πρότυπο της Νορμανδίας

Η απόδοση σε χορτονομή αποτελεί βασικό δείκτη της παραγωγικότητας των ζωοτροφών, κυμαινόμενη από 4 έως 5 τόνους ξηράς ύλης ανά εκτάριο ετησίως στη Γαλλία, με διακυμάνσεις που φτάνουν έως και το διπλάσιο στο ίδιο αγρόκτημα, λόγω ετήσιων, εποχιακών, κλιματικών και υψομετρικών παραγόντων. Η απόδοση εξαρτάται από τον τύπο του εδάφους, τη λίπανση και τη διαχείριση των βοσκοτόπων. Αποτελεσματικές πρακτικές περιλαμβάνουν τον περιορισμό της γήρανσης των βοσκοτόπων, τη διατήρηση ή την εισαγωγή παραγωγικών ειδών, τη βελτίωση της γονιμότητας του εδάφους με οργανικές προσθήκες και την εφαρμογή ανόργανου αζώτου το χειμώνα και την άνοιξη. Η μείωση της συχνότητας κοπής ή βόσκησης μπορεί να αυξήσει την απόδοση, αλλά να μειώσει την ποιότητα. Η διατήρηση της ζωοτροφής στο χωράφι κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού διαφυλάσσει την απόδοση. Ωστόσο, η πραγματική αξιοποίηση από το κοπάδι εξαρτάται τόσο από την ποσότητα όσο και από την ποιότητα της πρόσληψης. Η πρώιμη κοπή βελτιώνει την ποιότητα και την πρόσληψη, ενώ η όψιμη κοπή αυξάνει τον όγκο και την περιεκτικότητα σε ίνες. Τα όσπρια πρέπει να κοπούν την κατάλληλη στιγμή για τη διατήρηση των φύλλων. Στους βοσκότοπους, το χαμηλό ύψος βόσκησης σε συνδυασμό με υψηλή πυκνότητα ζώων μεγιστοποιεί την αξία ανά εκτάριο, ακόμη και αν η απόδοση των μεμονωμένων ζώων μειωθεί ελαφρώς. Στη Νορμανδία, ο οδηγός αναφοράς Praicos n°4 ταξινομεί τα χωράφια σε κατηγορίες A (12–14 t), B (10–11 t), C (8–9 t), D (5–6 t) σε υγρές συνθήκες· 14–17 t, 12–14 t, 10–11 t, 7–8 t σε καλές συνθήκες· και 11–12 t, 11–12 t, 9–10 t, 5–6 t σε ξηρές συνθήκες.