Φαινοτυπικός και γονότυπος χαρακτηρισμός και ανάλυση συσχέτισης του πάνελ ποικιλομορφίας του μπιζελιού (Pisum sativum L.)

Πραγματοποιήθηκε φαινοτυπικός και γονότυπος χαρακτηρισμός με σκοπό την αξιολόγηση της κληρονομικότητας, της μεταβλητότητας και της σταθερότητας της απόδοσης σπόρων των γονότυπων μπιζελιού που χρησιμοποιούνται στη βελτίωση, με στόχο την αύξηση της έκτασης καλλιέργειας του μπιζελιού. Ένα ευρωπαϊκό πάνελ ποικιλομορφίας μπιζελιού, που περιελάμβανε γονότυπους από τη Βόρεια Αμερική, την Ασία και την Αυστραλία, αποτελούμενο από ποικιλίες, γραμμές βελτίωσης, μπιζέλια και τοπικές ποικιλίες, εξετάστηκε το 2019 και το 2020 στη Σερβία και το Βέλγιο χρησιμοποιώντας σχέδιο επαυξημένων μπλοκ. Η υψηλότερη κληρονομικότητα παρατηρήθηκε στο βάρος χιλίων σπόρων, ενώ ο υψηλότερος συντελεστής μεταβλητότητας αφορούσε την απόδοση σε σπόρους. Η υψηλότερη θετική συσχέτιση παρατηρήθηκε μεταξύ του αριθμού σπόρων ανά φυτό και του αριθμού λοβών ανά φυτό, ενώ η υψηλότερη αρνητική συσχέτιση παρατηρήθηκε μεταξύ της απόδοσης σε σπόρους και της περιεκτικότητας σε πρωτεΐνες. Η ιεραρχική ομαδοποίηση διαχώρισε το γενετικό υλικό του μπιζελιού με βάση τη χρήση και τον τύπο. Η διαφορετική ομαδοποίηση των τοπικών ποικιλιών, των γραμμών αναπαραγωγής και των ποικιλιών, καθώς και των τύπων ζωοτροφών και των μπιζελιών κήπου και ξηρών, μέσω της ανάλυσης κύριων συνιστωσών, επιβεβαιώνει ότι παρατηρήθηκε εμφανής μείωση της ομοιότητας μεταξύ των γονότυπων, η οποία μπορεί να εξηγηθεί από τους διαφορετικούς σκοπούς τους. Η βελτίωση των μπιζελιών θα πρέπει να επικεντρωθεί σε χαρακτηριστικά με σταθερή κληρονομικότητα και θετική επίδραση στην απόδοση σπόρων κατά την επιλογή γονότυπων υψηλής απόδοσης, καθώς και στη διευκόλυνση της ευρύτερης χρήσης των μπιζελιών σε διάφορα συστήματα γεωργικής παραγωγής.